Press release Soft and Bold

PERSBERICHT

 

Soft and Bold 2 mei t/m 2 juni 2019

 

Soft and Bold is de toepasselijke titel van de expositie met textiele werken van Jan Koen Lomans, Joana Schneider en Marjolijn Mandersloot in Rademakers Gallery van 2 mei t/m 2 juni 2019. Hoe uiteenlopend de werken ook zijn, ze hebben een aantal gemeenschappelijke kenmerken: ze zijn groot, hebben een verrassende tactiliteit en bestaan uit vaak onverwachte materialen.

 

Marjolijn Mandersloot (1959) brengt een aangename verwarring teweeg met haar dierlijke sculpturen gemaakt van uiteenlopende materialen als foam, kunstgras, wolvilt, goudfolie en brons, waarin we ook menselijke trekken en elementen uit de natuur herkennen. Ze creëert vaak figuren met niet direct herkenbare trekken en van bijna onrealistische proporties. Zo creëert ze een op een astronaut lijkend kwikstaartje wiens vacht net een te groot maanpak van leer is, drie leren ezels waarvan de afwerkdraden druipen, een enorme gorilla van bewerkt brons dat in eerste instantie op zacht rubber lijkt. Of zoals te zien is tijdens de expositie: drie oerachtige ‘Hunks’ van schapenvacht die te aaibaar en zachtaardig lijken om gevaarlijk en intimiderend te kunnen zijn. Net zo min gevaarlijk is de enorme beerachtige figuur van kunstgras die als een slappe pop op de grond ligt. 

De unieke poses van deze ambigue persoonlijkheden verraden hun fabelachtige acteertalent. In combinatie met de onverwachte materiaalexpressie worden we op een humoristische manier op het verkeerde been gezet; zelfs de titels van de werken hebben een knipoog. Met deze licht verwarrende werken verleidt Mandersloot ons na te denken over de grenzen tussen realiteit en fantasie.

 

Ook museale wandtapijten van Jan Koen Lomans (1978) kennen een grote mate van tactiliteit en gelaagdheid. ‘Textiel is voor mij een manier van schilderen’, zegt de kunstenaar die zijn levenslange fascinaties voor natuurfenomenen in verschillende stadia, zoals geboorte, wedergeboorte, vergankelijkheid en transformatie, vertaalt in zijn werken. In Im Abentrot No. I en II verbeeldt Lomans de geabstraheerde natuur, de vergankelijkheid op poëtisch wijze. Door eerst op de etsplaat zuren te laten inwerken, maakt hij gebruik van oxidatie en ontstaat op bepaalde plekken meer of minder inkt. Met zijn handpalm laat hij expres vegen op de ets achter, zoals een schilder met een kwast doet. Dat vertaalt hij op de weefmachine in glanzende warme wandtapijten waarin het magische Gouden Uur wordt gevangen. ‘Zo’n magisch moment kan zo intens zijn, dat het lijkt of je er in opgenomen wordt. Im Abentrot bevat de weergave van zo’n allesomvattend moment dat je niet geheel kunt duiden’, zegt hij. De titel verwijst naar het gelijknamige romantische muziekstuk van Richard Strauss en naar Turners zacht getinte geschilderde ‘veeg’-luchten vlak na zonsopgang of vlak voor zonsondergang.

Im Abentrot volgt op Lomans eerdere Nocturne-serie wandtapijten die zijn geïnspireerd op een muzikale nocturne van Erik Satie. Hierin schildert de kunstenaar met textiel een nachtelijk droomlandschap van geabstraheerde verwelkende bloemen waarvan de contouren van de compositie langzaam opdoemen in het schaarse diepblauwe licht van de nacht.

 

Joana Schneider (1990) gebruikt ook textiele wandkleden om haar fascinaties te verbeelden, al verhalen ze eerder over de scheve verhoudingen in de samenleving. Ze werkt het liefst op grote schaal en maakt enorme installaties, maskers en sculpturale handgeweven wandtapijten van gerecyclede garens.  In Tryptich of Onkalo, waarvan Rademakers Gallery er tijdens Soft and Bold twee laat zien, verweeft ze politieke en sociale statements. Zo kaart zeconflicten aan tussen machthebbers en de samenleving, en verbeeldt ze individuele verlangens en sociale structuren. Haar achtergrond als sieraad-, textiel-, en modeontwerper illustreert Schneider door een breed palet aan stijlen en kleuren in haar monumentale werken te gebruiken. De afbeelding en de titel Tryptych of Onkalo verwijzen naar het Finse Olkiluoto eiland, de enige plek ter wereld waar hoog radioactief afval, de verbruikte splijtstof van de kerncentrale, permanent wordt opgeslagen in een enorme gat in de grond. Zo’n gat heet in het Fins Onkalo, en wordt door wetenschappers – en door Schneider - bekritiseerd vanwege de risico’s voor onze gezondheid.

 

In de galerie toont Margriet Luyten die met film en fotografie, gum en zeefdruk op textiel werkt, een aantal wandtapijten die gefotografeerde landschappen en digitale (jaquard) weeftechnieken combineren. De historische traditie waarin wandtapijten met landschappen mythologische verhalen vertellen of de achtergrond vormen van pastorale scènes, wordt in haar werken vertaald naar de plek zelf; een bos of rotsachtig landschap is de hoofdpersoon. Haar met de hand beborduurde poëtische teksten zeggen iets over de geschiedenis en de locatie, zoals 'Ek sal sit en wag tot die storie insweef in mijn oor '(' Ik zal zitten en wachten tot het verhaal in mijn oor verdwijnt ') van Antjie Krog.

  

------------------------------------------------------------------------------------------------

Voor meer informatie en/of beeldmateriaal:

Rademakers Gallery

KNSM-Laan 291

1019 LE Amsterdam

Tel: +31 20 622 54 96

Mobile: +31 642 302 293

info@rademakersgallery.com

rademakersgallery.com