SOFT!: We openen onze tentoonstelling live op Instagram om 15.00 met Mae Engelgeer, Beppe Kessler en de curator van het Rijksmuseum Bianca du Mortier.

5 June - 24 July 2021
Overzicht

De vrouwelijke kunstenaars en ontwerpers: Beppe Kessler, Mae Engelgeer, Joana Schneider, Kiki van Eijk en Lola van Praag, delen een fascinatie voor textiel in allerlei kleuren, materialen en gedaanten. Pien Rademakers weet met de expositie getiteld Soft! een gelaagde rode draad te weven en daarmee in te spelen op de tijdgeest waarin er een grote behoefte is aan tactiliteit.

 

De bekende sieraadontwerper en kunstenaar Beppe Kessler kiest niet; ze is kunstenaar èn ontwerper. Ze heeft een rijke kennis van materialen die ze niet alleen eindeloos weet te combineren, ze rekt ook de mogelijkheden tot het ultieme op. Of het nu hout, steen, verf, linnen, kurk, beton of aluminium is, met gerecyclede materialen en zelfbedachte technieken creëert Kessler met weinig middelen tactiele, zintuigen prikkelende beelden met een sterke zeggingskracht. 

Ze spant secuur tricot over blokjes hout die ze tot de gewenste vorm boetseert en noemt het ‘Ingesnoerd’ Het werk draagt een spannende contradictie in zich: het lijken hard als steen en soft als een transparante stof. 

 

Materialengek

De zelfbenoemde materialengek maakt ook van restmaterialen ‘stapelgekke’ objecten. Voor de serie ‘Whispering Pieces’ lijkt Kessler de rol van circusdirecteur perfect te beheersen: ze stapelt vele materialen in verschillende vormen op elkaar als balancerende artiesten. Met lindehout, beton, cederhout, kurk en aluminium gecombineerd met acrylverf en bladgoud, creëert ze eigenwijze kleurrijke persoonlijkheden.

‘Ik zeg hetzelfde maar verpak het elke keer anders. Mijn werken nemen verschillende gedaantes aan’, zegt Kessler. Wat je precies ziet blijft een fascinerend mysterie.

 

Ishoku Tatami-werken

Ook Mae Engelgeer is een kunstenaar en designer die zich begeeft op het snijvlak van beide disciplines. Ze werkt veelal voor internationale opdrachtgevers, maar voor Rademakers Gallery maakt ze vrij werk. Driedimensionale ruimtelijke werken met esthetische en heldere composities die bestaan uit een grafisch lineair lijnenspel gecombineerd met een bijzonder gebalanceerd kleurgebruik. Het is kenmerkend voor het handschrift van Mae Engelgeer.

De in Japan in traditionele stijl vervaardigde Tatami-matten van geweven igusa-stro die worden gebruikt als vloerbekleding, vormden de inspiratie voor de decoratieve Ishoku Tatami-wandwerken. Engelgeer werkte samen met de in Kyoto gevestigde Tatami-maker Mitsuru Yokoyama aan een serie machinaal geweven maar met de hand vervaardigde speelse en grafische werken waarmee ze traditie met het hedendaagse verweeft.

 Ook voor het tweeluik is Japan een inspiratiebron. In het TextielLab van het Textielmuseum, waar ze ook Bold Weave vervaardigde, componeerde ze intuïtief met samples van eerdere textiele ontwikkelingen. Het laat ribstructuren zien in een grafische vertaling van de geroeste golfplaten muren die ze in Japan fotografeert.  

 

Nieuwe Rietdekkerin

Joana Schneider duidt de huidige tijd waarin kunstenaars hun blik meer buiten de stad richten, naar het platteland, op zoek naar contact met de natuur, naar ruwe, natuurlijke materialen als tegenhanger van kunststoffen. Ze slaan een brug tussen de natuur en het technologietijdperk door tactiele, handgemaakte werken te creëren als pendant van onze koude computerschermen. 

 Schneider combineert altijd al traditionele technieken van Nederlandse ambachtsmensen en materialen als afgedankte visserstouwen en garens van gerecyclede PET-flessen en laat ons nadenken over fenomenen als handwerk en ambacht die in onze hedendaagse (digitale) wereld niet meer op waarde worden geschat, evenals over typische mannenberoepen als visser en rietdekker. Als hommage maakte de kunstenaar en materiaalonderzoeker ‘Die Rietdekkerin’ waarvan een nieuw werk in de serie tijdens Soft! wordt getoond. Het portret van een vrouwelijke rietdekker heeft iets weg van een Japans schilderij en heeft een nieuw kleurschema, maar is met dezelfde techniek op een zelfontwikkelde machine vervaardigd. Hierbij wikkelt Schneider glanzende garens om visserstouwen en om bosjes riet. Door meerdere kleuren om één touw te wikkelen ontstaat een vloeiend kleurverloop, alsof ze schildert met garens, maar het ambachtelijk gemaakte werk heeft tegelijkertijd een glitchy digitaal gevoel; de afzonderlijke kleuren roepen de associatie op met pixels. 

Daarnaast creëert ze ook nieuwe organische vormen met het visserstouw. De kleine, verfijnde objecten ogen als futuristische organismen. 

 

Vrouwelijke bollenpeller

De textielkunstenaar en modeontwerper Lola van Praag gebruikt weer andere technieken zoals appliqueren, borduren, digitaal printen, zeefdrukken en industriële breitechnieken om complexe textiele werken te maken waarin haar liefde voor de natuur tot uiting komt. In Zweden, waar ze een masteropleiding Textielontwerp volgde, leerde ze werken met industriële breimachines. Het resulteerde in de serie getiteld 'It's Not a Flower' waarin ze het thema vrouwelijke seksualiteit en de weergaven hiervan in verschillende media onderzocht. Ze gebruikte de symboliek van de bloem in verschillende kunstuitingen - van renaissanceschilderijen tot moderne fotografie.

 Voor de wandobjecten zocht de textielkunstenaar het dichter bij huis: de Bollenstreek. Van Praag verwerkt de Nederlandse geschiedenis van de tulp in een op de breimachine vervaardigd floraal werk van een vrouwelijke bollenpeller op het veld, maar ook van een vaas met tulpen waarvan de barst symbool staat voor de onrustige tijd waarin we leven. Haar monumentale werken zijn een uitvloeisel van experimenten op de industriële breimachine van het Textielmuseum waarbij ze net als Mae Engelgeer handmatige met het machinale combineert.

Kunstwerken
Installation Views
Press release

PERSBERICHT

 

Soft!

5 juni t/m 24 juli 2021

Rademakers Gallery Amsterdam

 

Een feest van materialen, kleuren en gedaanten belooft de jaarlijks terugkerende expositie Soft! te worden. Vier vrouwen - zowel jonge veelbelovende als gevestigde kunstenaars en ontwerpers en de talenten daartussenin - delen een gemeenschappelijk fascinatie voor textiel. Beppe Kessler (1952), Mae Engelgeer (1982), Joana Schneider (1990) en Lola van Praag (1992).

 

De rode draad in haar werk is dat ze niet kiest, ze bevindt zich er gewoon tussenin. Beppe Kessler is een bekende sieraadontwerper èn kunstenaar met een rijke kennis van materialen die ze eindeloos weet te combineren. Ze kan ook als geen ander de mogelijkheden van materialen tot het ultieme oprekken. Of het nu hout, steen, verf, linnen, kurk, beton of aluminium is, met gerecyclede materialen en zelfbedachte technieken creëert ze met weinig middelen tactiele beelden met een sterke zeggingskracht die de zintuigen prikkelen. 

Ze spant secuur tricot over blokjes hout die ze tot de gewenste vorm boetseert. Het resulteert in werken getiteld ‘Ingesnoerd’ die een spannende contradictie in zich dragen: ze lijken hard als steen en soft als een transparante stof. Voor de ‘Rimpeldoeken’ rekt ze de stof op tot het maximale en plooit ze zorgvuldig totdat een subtiele waaiervorm aan vouwen ontstaat die als een windvlaag over het beschilderde canvas trekt. ‘Plooidoeken’ bestaan weer uit geschilderd en geplooid zijde op linnen en die haast lijken op luchtfoto’s van een meanderende rivier waarvan de beweging is gestold. 

 

Materialengek

De zelfbenoemde materialengek, die eerder van restmaterialen broches vervaardigde, maakt er nu ‘stapelgekke’ objecten van. Voor de serie ‘Whispering Pieces’ lijkt Kessler de rol van circusdirecteur perfect te beheersen: ze stapelt materialen in verschillende vormen op elkaar als balancerende artiesten. Met lindehout, beton, rode cederhout, kurk en aluminium gecombineerd met acrylverf en bladgoud, creëert ze eigenwijze kleurrijke persoonlijkheden.

‘Ik zeg hetzelfde maar verpak het elke keer anders. Mijn werken nemen verschillende gedaantes aan’, zegt Kessler. Zo lijkt ze met woorden uit steeds een nieuwe taal een poëtisch verhaal te schilderen. Hiermee verrast ze de kijker, want Kesslers werken zijn niet in één blik leesbaar. Wat je precies ziet blijft een fascinerend mysterie.

 

Ook Mae Engelgeer is een kunstenaar en designer die zich begeeft op het snijvlak van beide disciplines. Ze werkt veelal voor internationale opdrachtgevers, maar voor Rademakers Gallery maakt ze vrij werk.

De in traditionele stijl vervaardigde Tatami-matten van geweven igusa-stro die in Japan worden gebruikt als vloerbekleding, inspireerden Engelgeer. Samen met de in Kyoto gevestigde Tatami-maker Mitsuru Yokoyama werkte ze aan een serie machinaal geweven maar met de hand vervaardigde decoratieve Ishoku Tatami-wandwerken. Hierin is haar speelse en grafische manier van werken met kleur en compositie terug te vinden. Zo combineert Engelgeer traditie met het hedendaagse; de interesse in ambacht en erfgoed komen samen in een eigentijds wandobject.

 

Stroken en ribstructuren

Daarnaast is 'Bold Weave' het resultaat van het experimenteren met jacquard geweven dimensionale stroken met ribstructuren in samenwerking met het TextielLab van het Textielmuseum. De stroken in een mix van subtiele zachte tinten en verschillende kleuren blauw, verweeft Engelgeer weer met elkaar om tot de open structuur te komen. Hier is ook Rainbow Class jacquard geweven, maar dan met natuurlijk gekleurde restjes wol, katoen en lurex. 

Voor het tweeluik dat ze ook in het TextielLab ontwikkelde, componeert ze intuïtief met samples van eerdere textiele ontwikkelingen. Het laat ribstructuren zien in een grafische vertaling van de golfplaten muren in geroeste kleuren die ze in Japan fotografeert.  

Haar driedimensionale ruimtelijke werken met esthetische en heldere composities die bestaan uit een grafisch lineair lijnenspel gecombineerd met een bijzonder gebalanceerd kleurgebruik, zijn kenmerkend voor het werk van Mae Engelgeer. Samen vormen ze haar handschrift dat zich steeds verder ontwikkelt.

 

 

Rietdekkerin

Joana Schneider duidt de huidige tijd waarin kunstenaars hun blik meer buiten de stad richten, richting het platteland, op zoek naar contact met de natuur, naar ruwe, natuurlijke materialen als tegenhanger van kunststoffen. Ze slaan een brug tussen de natuur en het technologietijdperk door tactiele, handgemaakte werken te creëren als pendant van onze koude computerschermen. 

 Schneider combineert altijd al traditionele technieken van Nederlandse ambachtsmensen en materialen als afgedankte visserstouwen en garens van gerecyclede PET-flessen en laat ons nadenken over fenomenen als handwerk en ambacht die in onze hedendaagse (digitale) wereld niet meer op waarde worden geschat, waardoor de kennis en de eeuwenoude cultuur dreigen te verdwijnen, evenals over typische mannenberoepen als visser en rietdekker. Als hommage maakte de kunstenaar en materiaalonderzoeker ‘Die Rietdekkerin’ waarvan een nieuw werk in deze serie tijdens Soft! wordt getoond. Het portret van een vrouwelijke rietdekker heeft iets weg van een Japans schilderij en heeft een ander kleurschema, maar is met dezelfde techniek op een zelfontwikkelde machine vervaardigd. Hierbij wikkelt Schneider glanzende garens om visserstouwen of bosjes riet. Door meerdere kleuren om één touw te wikkelen ontstaat een vloeiend kleurverloop, alsof ze schildert met garens, maar het met de hand gemaakte werk heeft tegelijkertijd een glitchy digitaal gevoel; de afzonderlijke kleuren roepen de associatie op met pixels. 

Daarnaast creërde ze ook nieuwe organische vormen met het visserstouw. De kleine, verfijnde objecten ogen als futuristische organismen. 

 

 

Gebreide bollenpeller

De textielkunstenaar en modeontwerper Lola van Praag gebruikt verschillende technieken als appliqueren, borduren, digitaal printen, zeefdrukken en industriële breitechnieken om complexe textiele werken te maken waarin haar liefde voor de natuur tot uiting komt. In Zweden, waar ze een masteropleiding Textielontwerp aan The Swedish School of Textiles volgde, leerde ze werken met industriële breimachines die voornamelijk worden gebruikt voor het maken van meubel- en kledingstoffen. Het resulteerde in de serie getiteld 'It's Not a Flower' waarin ze het thema vrouwelijke seksualiteit en de weergaven hiervan in verschillende media onderzocht. Ook gebruikte ze de symboliek van de bloem in verschillende kunstuitingen - van renaissanceschilderijen tot moderne fotografie.

 

Er zijn parallellen tussen Joana Schneider die de rietdekker als inspiratie gebruikt en de wandobjecten van Lola van Praag. Zij verwerkt de Nederlandse geschiedenis van de tulp in een floraal werk van een vrouwelijke bollenpeller op het veld, maar ook van een vaas met tulpen waarvan de barst symbool staat voor de woelige tijd waarin we leven. 

De monumentale werken zijn een uitvloeisel van experimenten op de industriële breimachine van het Textielmuseum. Zoals Mae Engelgeer het handmatige met het machinale combineert, doet Van Praag dat ook door te zoeken naar methodes om de computergestuurde technieken op nieuwe manieren toe te passen. Dat doet ze met verschillende complexe garens en het toepassen van handmatige wissels. Een onorthodoxe methode bij het gebruik van een industriële machine om autonoom werk te maken.

 

Zo weten Pien Rademakers en de deelnemende kunstenaars de tijdsgeest te verbeelden door een gelaagde rode draad te weven door de tactiele expositie Soft! 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Voor meer informatie en/of beeldmateriaal: 

Rademakers Gallery 

KNSM-Laan 291

1019 LE Amsterdam

Tel: +31 20 622 54 96

Mobile: +31 642 302 293

info@rademakersgallery.com

rademakersgallery.com 

 

 

Video