SOFT!

5 June - 24 July 2021
Overview

The female artists and designers: Beppe Kessler, Mae Engelgeer, Joana Schneider, Kiki van Eijk and Lola van Praag share a fascination for textiles in all kinds of colors, materials and shapes. With the exhibition entitled Soft! Pien Rademakers manages to weave a layered red thread and thus to respond to the zeitgeist in which there is a great need for tactility.

 

The well-known jewelry designer and artist Beppe Kessler does not choose; she is an artist ànd a designer. She has a rich knowledge of materials that she not only knows how to combine endlessly, she also stretches the possibilities to the ultimate. Whether it is wood, stone, paint, linen, cork, concrete or aluminum, Kessler uses recycled materials and self-invented techniques to create tactile, sensory-stimulating works with a strong expressive power. She meticulously stretches tricot over blocks of wood, which she molds into the desired shape and calls it ‘Ingesnoerd’ (‘Constricted’). The work carries an exciting contradiction: it appears hard as stone and soft as a transparent fabric.

 

Materials geek

The self-proclaimed materials geek also makes 'crazy stacking objects’ out of leftover materials. For the series 'Whispering Pieces' Kessler seems to have mastered the role of circus director perfectly: she stacks materials in different shapes on top of each other like balancing artists. Using lime wood, concrete, cedar, cork and aluminum combined with acrylic paint and gold leaf, she creates quirky colorful personalities.

'I say the same thing but each time I wrap it up differently. My works take on different guises,' says Kessler. 'What the viewer exactly sees remains a fascinating mystery.'

 

Ishoku Tatami Works

Mae Engelgeer is also an artist and designer who operates at the intersection of both disciplines. She mostly works for international clients, but for Rademakers Gallery she makes free work. The three-dimensional spatial works with aesthetic and clear compositions consists of a graphic linear line pattern combined with a particularly balanced use of color. It is characteristic of Mae Engelgeer's handwriting.

The Tatami mats of woven igusa straw used as floor coverings that are manufactured in Japan in traditional style, were the inspiration for her decorative ‘Ishoku Tatami Works’. Engelgeer collaborated with Kyoto-based Tatami maker Mitsuru Yokoyama on a series of machine-woven but handcrafted playful and graphic works through which she interweaves tradition with the contemporary.

 Japan is also a source of inspiration for the diptych. In the TextielLab of the Textielmuseum, where she also produced ‘Bold Weave’, she intuitively composed with samples of previous textile developments. It shows rib structures in a graphic translation of the rusted corrugated iron walls she photographs in Japan.  

 

New Rietdekkerin

Joana Schneider pinpoints the current era in which artists are turning their gaze more outside the city, to the countryside, in search of contact with nature and raw, natural materials as a counterpart to plastics. They bridge the gap between nature and the age of technology by creating tactile, handmade works as a counterpart to our cold computer screens. 

 Schneider has always combined traditional techniques of Dutch craftsmen and materials such as discarded fishing ropes and yarns made from recycled PET bottles, and makes us think about phenomena such as craftmanship that is hardly valued in our contemporary (digital) world, as well as typical male professions such as fisherman and thatcher. As a tribute, the artist and material researcher created 'Die Rietdekkerin' of which a new work in the series will be shown during Soft! The portrait of a female thatcher looks a bit like a Japanese painting and has a new color scheme, but is made with the same technique on a self-developed machine. In doing so, Schneider wraps shiny yarns around fishing ropes and around bunches of reeds. Wrapping multiple colors around a single rope creates a flowing color gradient, as if she were painting with yarn, but the handcrafted work simultaneously has a glitchy digital feel; the individual colors evoke the association with pixels. 

Next to that she created new organic forms with the fishing rope: small, refined objects that look like futuristic organisms.

 

Female bulb-peeler

Textile artist and fashion designer Lola van Praag uses yet other techniques such as appliqué, embroidery, digital printing, screen printing and industrial knitting techniques to create complex textile works that reflect her love of nature. In Sweden, where she took a master's degree in Textile Design, she learned to work with industrial knitting machines. It resulted in the series titled "It's Not a Flower" in which she explored the theme of female sexuality and its representations in different media. She also used the symbolism of the flower in different art forms - from Renaissance paintings to modern photography.

 For the wall objects, the textile artist looked closer to home: the Bollenstreek. Van Praag incorporates the Dutch history of the tulip in a floral work made on the knitting machine of a female bulb peeler in the field, but also of a vase with tulips whose crack symbolizes the uncertain times we live in. Her monumental works are an outgrowth of experiments on the Textile Museum's industrial knitting machine where she, like Mae Engelgeer, combines the manual with the mechanical.

Works
Installation Views
Press release

PERSBERICHT

 

Soft!

5 juni t/m 24 juli 2021

Rademakers Gallery Amsterdam

 

Een feest van materialen, kleuren en gedaanten belooft de jaarlijks terugkerende expositie Soft! te worden. Vier vrouwen - zowel jonge veelbelovende als gevestigde kunstenaars en ontwerpers en de talenten daartussenin - delen een gemeenschappelijk fascinatie voor textiel. Beppe Kessler (1952), Mae Engelgeer (1982), Joana Schneider (1990) en Lola van Praag (1992).

 

De rode draad in haar werk is dat ze niet kiest, ze bevindt zich er gewoon tussenin. Beppe Kessler is een bekende sieraadontwerper èn kunstenaar met een rijke kennis van materialen die ze eindeloos weet te combineren. Ze kan ook als geen ander de mogelijkheden van materialen tot het ultieme oprekken. Of het nu hout, steen, verf, linnen, kurk, beton of aluminium is, met gerecyclede materialen en zelfbedachte technieken creëert ze met weinig middelen tactiele beelden met een sterke zeggingskracht die de zintuigen prikkelen. 

Ze spant secuur tricot over blokjes hout die ze tot de gewenste vorm boetseert. Het resulteert in werken getiteld ‘Ingesnoerd’ die een spannende contradictie in zich dragen: ze lijken hard als steen en soft als een transparante stof. Voor de ‘Rimpeldoeken’ rekt ze de stof op tot het maximale en plooit ze zorgvuldig totdat een subtiele waaiervorm aan vouwen ontstaat die als een windvlaag over het beschilderde canvas trekt. ‘Plooidoeken’ bestaan weer uit geschilderd en geplooid zijde op linnen en die haast lijken op luchtfoto’s van een meanderende rivier waarvan de beweging is gestold. 

 

Materialengek

De zelfbenoemde materialengek, die eerder van restmaterialen broches vervaardigde, maakt er nu ‘stapelgekke’ objecten van. Voor de serie ‘Whispering Pieces’ lijkt Kessler de rol van circusdirecteur perfect te beheersen: ze stapelt materialen in verschillende vormen op elkaar als balancerende artiesten. Met lindehout, beton, rode cederhout, kurk en aluminium gecombineerd met acrylverf en bladgoud, creëert ze eigenwijze kleurrijke persoonlijkheden.

‘Ik zeg hetzelfde maar verpak het elke keer anders. Mijn werken nemen verschillende gedaantes aan’, zegt Kessler. Zo lijkt ze met woorden uit steeds een nieuwe taal een poëtisch verhaal te schilderen. Hiermee verrast ze de kijker, want Kesslers werken zijn niet in één blik leesbaar. Wat je precies ziet blijft een fascinerend mysterie.

 

Ook Mae Engelgeer is een kunstenaar en designer die zich begeeft op het snijvlak van beide disciplines. Ze werkt veelal voor internationale opdrachtgevers, maar voor Rademakers Gallery maakt ze vrij werk.

De in traditionele stijl vervaardigde Tatami-matten van geweven igusa-stro die in Japan worden gebruikt als vloerbekleding, inspireerden Engelgeer. Samen met de in Kyoto gevestigde Tatami-maker Mitsuru Yokoyama werkte ze aan een serie machinaal geweven maar met de hand vervaardigde decoratieve Ishoku Tatami-wandwerken. Hierin is haar speelse en grafische manier van werken met kleur en compositie terug te vinden. Zo combineert Engelgeer traditie met het hedendaagse; de interesse in ambacht en erfgoed komen samen in een eigentijds wandobject.

 

Stroken en ribstructuren

Daarnaast is 'Bold Weave' het resultaat van het experimenteren met jacquard geweven dimensionale stroken met ribstructuren in samenwerking met het TextielLab van het Textielmuseum. De stroken in een mix van subtiele zachte tinten en verschillende kleuren blauw, verweeft Engelgeer weer met elkaar om tot de open structuur te komen. Hier is ook Rainbow Class jacquard geweven, maar dan met natuurlijk gekleurde restjes wol, katoen en lurex. 

Voor het tweeluik dat ze ook in het TextielLab ontwikkelde, componeert ze intuïtief met samples van eerdere textiele ontwikkelingen. Het laat ribstructuren zien in een grafische vertaling van de golfplaten muren in geroeste kleuren die ze in Japan fotografeert.  

Haar driedimensionale ruimtelijke werken met esthetische en heldere composities die bestaan uit een grafisch lineair lijnenspel gecombineerd met een bijzonder gebalanceerd kleurgebruik, zijn kenmerkend voor het werk van Mae Engelgeer. Samen vormen ze haar handschrift dat zich steeds verder ontwikkelt.

 

 

Rietdekkerin

Joana Schneider duidt de huidige tijd waarin kunstenaars hun blik meer buiten de stad richten, richting het platteland, op zoek naar contact met de natuur, naar ruwe, natuurlijke materialen als tegenhanger van kunststoffen. Ze slaan een brug tussen de natuur en het technologietijdperk door tactiele, handgemaakte werken te creëren als pendant van onze koude computerschermen. 

 Schneider combineert altijd al traditionele technieken van Nederlandse ambachtsmensen en materialen als afgedankte visserstouwen en garens van gerecyclede PET-flessen en laat ons nadenken over fenomenen als handwerk en ambacht die in onze hedendaagse (digitale) wereld niet meer op waarde worden geschat, waardoor de kennis en de eeuwenoude cultuur dreigen te verdwijnen, evenals over typische mannenberoepen als visser en rietdekker. Als hommage maakte de kunstenaar en materiaalonderzoeker ‘Die Rietdekkerin’ waarvan een nieuw werk in deze serie tijdens Soft! wordt getoond. Het portret van een vrouwelijke rietdekker heeft iets weg van een Japans schilderij en heeft een ander kleurschema, maar is met dezelfde techniek op een zelfontwikkelde machine vervaardigd. Hierbij wikkelt Schneider glanzende garens om visserstouwen of bosjes riet. Door meerdere kleuren om één touw te wikkelen ontstaat een vloeiend kleurverloop, alsof ze schildert met garens, maar het met de hand gemaakte werk heeft tegelijkertijd een glitchy digitaal gevoel; de afzonderlijke kleuren roepen de associatie op met pixels. 

Daarnaast creërde ze ook nieuwe organische vormen met het visserstouw. De kleine, verfijnde objecten ogen als futuristische organismen. 

 

 

Gebreide bollenpeller

De textielkunstenaar en modeontwerper Lola van Praag gebruikt verschillende technieken als appliqueren, borduren, digitaal printen, zeefdrukken en industriële breitechnieken om complexe textiele werken te maken waarin haar liefde voor de natuur tot uiting komt. In Zweden, waar ze een masteropleiding Textielontwerp aan The Swedish School of Textiles volgde, leerde ze werken met industriële breimachines die voornamelijk worden gebruikt voor het maken van meubel- en kledingstoffen. Het resulteerde in de serie getiteld 'It's Not a Flower' waarin ze het thema vrouwelijke seksualiteit en de weergaven hiervan in verschillende media onderzocht. Ook gebruikte ze de symboliek van de bloem in verschillende kunstuitingen - van renaissanceschilderijen tot moderne fotografie.

 

Er zijn parallellen tussen Joana Schneider die de rietdekker als inspiratie gebruikt en de wandobjecten van Lola van Praag. Zij verwerkt de Nederlandse geschiedenis van de tulp in een floraal werk van een vrouwelijke bollenpeller op het veld, maar ook van een vaas met tulpen waarvan de barst symbool staat voor de woelige tijd waarin we leven. 

De monumentale werken zijn een uitvloeisel van experimenten op de industriële breimachine van het Textielmuseum. Zoals Mae Engelgeer het handmatige met het machinale combineert, doet Van Praag dat ook door te zoeken naar methodes om de computergestuurde technieken op nieuwe manieren toe te passen. Dat doet ze met verschillende complexe garens en het toepassen van handmatige wissels. Een onorthodoxe methode bij het gebruik van een industriële machine om autonoom werk te maken.

 

Zo weten Pien Rademakers en de deelnemende kunstenaars de tijdsgeest te verbeelden door een gelaagde rode draad te weven door de tactiele expositie Soft! 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Voor meer informatie en/of beeldmateriaal: 

Rademakers Gallery 

KNSM-Laan 291

1019 LE Amsterdam

Tel: +31 20 622 54 96

Mobile: +31 642 302 293

info@rademakersgallery.com

rademakersgallery.com 

 

 

Video