Blog

  • Paper Works

    1 Maart - 25 April 2020

    Opening zondag 1 maart om 15.00
    Rademakers Gallery, KNSM-Laan 291, 1019LE Amsterdam

     

    Tijdens de tentoonstelling Paper Works tonen wij een selectie van de nieuwste kunstwerken gemaakt van- of geschilderd op papier. Er is een verscheidenheid aan kunstenaars met een diversiteit aan technieken te zien. Zoals collages van Martijn Hesseling, gemaakt met een techniek waarbij met lak behandelde kranten op transparante plexiglas platen de plaats van verf hebben ingenomen. Maar ook nieuwe sculpturale luchtschepen van Jeroen van Kesteren, welke zijn gemaakt van karton en papier, en die ons herinneren aan een vergeten wereld. Daarnaast tonen wij een reeks 3-dimensionale papieren sculpturen van Colette Vermeulen, alsmede grote uitgesproken zwart-witte linosnedes van Maayke Schuitema, gedrukt op Japans Kozo papier, waarin krachtige vrouwen centraal staan.

     

    Martijn Hessling maakt zijn complexe composities van slechts kranten en lak. Beginnend met een vel helder plexiglas als zijn canvas, bouwt Hesseling zijn werken van achter naar voren, of van onder naar boven, door elk afzonderlijk element van de afbeelding zorgvuldig te knippen en te lakken.


    Wanneer gelakt, wordt de “negatieve ruimte” van de afgedrukte pagina transparant gemaakt terwijl de afgedrukte tekst en afbeeldingen behouden blijven. Hesseling gebruikt de witruimtes van de pagina als zijn highlights en plaatst laag op laag van het resterende afgedrukte materiaal als zijn schaduwen, verlopend van kleur. Terwijl zijn techniek highlights bouwt uit transparantie, komen de helderheid en details van het werk eigenlijk van de muur en niet van het oppervlak van het werk zelf, waardoor een diepte en gloed ontstaat die van binnenuit komt.

    Kunstenaar Jeroen van Kesteren heeft vergeten dromen en avonturen uit een toekomstig verleden gevonden en samengebracht in The Orphanage for Lost Adventures; een verzameling prachtige en gedetailleerde19e-eeuwse fantasievliegtuigen en luchtschepen. Elk object vertelt zijn eigen verhaal en nodigt je uit om een ​​vergeten wereld binnen te stappen uiteen industrieel Victoriaans tijdperk, waarin de liefde van Van Kesteren voor alles met klinknagels, onlosmakelijk verbonden is aan perfectionistisch enthousiasme.


    De diverse objecten in zijn serie Orphanage for Lost Adventures weerspiegelen de nostalgische overblijfselen van de neo-Victoriaanse beweging en bevatten retro-futuristische technologieën die te vinden zijn in de literaire werken van H. G. Wells en Jules Verne. Elk aspect van het vliegtuig is zorgvuldig vervaardigd, uniek en fantasierijk. Je zou het niet zeggen, maar de miniatuurmodellen zijn gemaakt van papier, karton, aluminiumfolie en lijm. Van de kleine gaatjes in de vleugels tot de verschillende spaken, pijpen en ladders: het delicate materiaal verandert in robuuste vleugelvinnen, stoommachines en huidplaten.

    Maayke Schuitema werkt met grootschalige linosnedes, die met de hand worden afgedrukt op Kozo-papier dat speciaal voor haar is gemaakt in de prefectuur Kochi in Japan. Maayke's huidige werk is directer dan ooit. Ze vertelt in haar werk over zwart-wit fotografie en de affichekunst; het propageert, communiceert en stimuleert reflectie. De krachtige vrouwen in haar duidelijke zwarte grafische lijnen komen heel direct binnen in geest en hart.


    Haar oeuvre heeft betrekking op haar eigen leven en is daarom leesbaar als een biografie. De kunstwerken weerspiegelen het delicate evenwicht tussen privé en publiek; Maayke's rol als dochter van een bipolaire moeder, haar eigen moederschap, haar positie als kunstenaar, haar vermogen als partner en haar betrokkenheid bij de vrouwenbeweging. De verbinding tussen de uitdrukking van lichaamshoudingen, empathie en gemoedstoestanden zijn belangrijke tendensen en visuele elementen in haar werk.

     

    Colette Vermeulen werkt als een multidisciplinaire kunstenaar en ontwerper. Als voormalig modeontwerpster heeft papier bewezen een geweldig medium voor Colette te zijn, waarmee ze een spontane, directe en instinctieve uitdrukking aan ideeën geeft. Colette is geïntrigeerd door de handgemaakte, ruwe en tot op zekere hoogte ongeraffineerde basismaterialen, die rechtstreeks verwijzen naar de oorsprong van het product en de maker, de handarbeid en het ambachtelijke aspect van elk ontwerp tonen.


    Elke vorm in de natuur kan teruggebracht worden naar pure elementaire vormen zoals cirkels en driehoeken. Deze vereenvoudigde vormen en rijke texturen zijn haar signatuur, zoals we kunnen zien in haar reeks driedimensionale sculpturen van papierpulp in de zachte tinten van een zonsondergang ... Alle elementen van een landschap ontleden, ze organiseren en in nieuwe vormen inlijsten is een transactie van de echte wereld naar haar interne belevingswereld.

  • Joana Schneider en Florentijn de Boer duo-presentatie

    Rademakers Gallery

    Art Rotterdam 

    Van Nellefabriek

    Standnummer 69
    6 t/m 9 februari 2020

     

     

    Florentijn de Boer en Joana Schneider. Twee jonge, veelbelovende, vrij recent aan de KABK afgestudeerde vrouwelijke kunstenaars die niet alleen na hun afstuderen een vliegende start maken, maar beiden op totaal verschillende wijze kiezen voor het creëren van monumentale en kleurrijke werken, waarbij het bewustzijn voor de natuur, duurzaamheid en hergebruik een rol spelen.

     

    De getalenteerde jonge kunstenaar Joana Schneider (1990) toont met haar solo-expositie op Art Rotterdam werk dat grafischer en abstracter is dan haar eerdere organisch gevormde maskers van kleurig gerecyclede visserstouwen en -netten uit de havens. 

     

     

    Ze laat zich echter inspireren door dezelfde omgeving: de havens van Rotterdam. Gefascineerd door de gestapelde en in prachtige kleuren uitgevoerde containers die je daar aantreft, raakte de kunstenaar onmiddellijk geïnspireerd om een abstracte en ruwe compositie te creëren. 

     

    Joana Schneider maakte een vliegende start. In haar laatste jaar aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in 2018,

    won ze de Keep An Eye Textiel- en Modeprijs, daarna werd ze al gauw bekend vanwege haar kleurrijke maskers met een enorme zeggingskracht. Met zes centimeter dik touw van gerecycled polypropyleen en garens van gerecyclede PET-flessen heeft ze al verschillende series gemaakt zoals Totem serie en de “King of Atlantis”. De krachtig gevormde koppen met dramatische, theatrale, aandoenlijke en clowneske uitdrukkingen, dragen stuk voor stuk de sporen van hun eerdere leven in de zee.

     

    Schneider laat zich inspireren door de vissers en de visnetvlechters in de havens, wiens technieken en het ambacht ze vertaalt in eigentijdse textieltechnieken. De visnet- en touwvlechters zijn zowel haar leermeesters als de onuitputtelijke leveranciers van hun gebruikte materialen die zij een prachtig tweede leven geeft.

     

     

    Joana houdt van het ruwe, verweerde touw en de netten die sporen van gebruik en olie in zich dragen. ‘Het is duurzaam, lokaal ‘geoogst’ materiaal,’ zegt ze, ‘waar ik in vrijheid uit mag kiezen. Ik heb geen water of energie nodig om het tot garens te verwerken.’ 

     Ook begeeft ze zich als enige op een niet eerder aan textiel gerelateerd terrein. ‘Het is een gebied dat gedomineerd wordt door mannelijke ambachtslui.’

    Joana vindt vrijheid binnen de restrictie die het materiaal heeft. Ze ziet het als een luxe dat ze nog zoveel mogelijkheden ziet. ‘In mijn hoofd zit een constante stroom van nieuwe ideeën, waardoor het materiaal een onuitputtelijke bron is waarmee ik voor altijd vooruit kan’, zegt ze. 

     

    Daarin zet ze grote stappen, ze ontwikkelt zich snel. Zo vervaardigde ze een machine waarmee ze makkelijker het ruwe visserstouw met glanzende garens in allerlei kleuren kan omwikkelen. Ze experimenteert met het verven van de touwen, en zelf met het breien van het materiaal. Daarnaast gebruikt ze het zogenoemde pluis, een reeks lange dunne slierten van polypropyleen die vissers onder de netten vastknopen tegen het beschadigen van de vissersnetten wanneer ze over de zeebodem slepen. Ze maakt er gelijknamige wandwerken mee die een beweging meekrijgen vanwege de suggestie van druipen, of die zelfs letterlijk wapperen bij een zuchtje wind.  

    Ook resulteren haar ideeën in werken die vrijer van vorm zijn of in driedimensionale vloersculpturen, waaronder Oshin Mother. Het kleed is van bovenaf gezien een vrouwentorso waarvan haar ene oog een stoeltje van touw is waar je op kunt zitten, terwijl haar borsten twee (fruit-) manden vormen.

     

    Florentijn de Boer (1993) maakte net als Joana Schneider een vliegende start. Pas twee jaar geleden afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, aan de richting schilderkunst,werkt ze vol overgave aan een zich snel ontwikkelend en verdiepend oeuvre.  ‘Ik kan me niet voorstellen dat ik niet werk. Ik werk heel hard, offer alles op, heb een totale focus’, zegt ze zelf.

    Haar werken zijn opgenomen in talloze bedrijfscollecties zoals van Nationale Nederlanden en Deloitte. De jonge kunstenaar is genomineerd voor de prestigieuze Piket Kunstprijzen 2019 in de categorie schilderkunst, een prijs bedoeld voor professionele jonge, veelbelovende kunstenaars. Suzanne Swarts, directeur van Museum Voorlinden, noemt Florentijn typisch een kind van haar generatie, omdat ze open staat en voortdurend bezig is om informatie in zich op te nemen als een spons, nieuwe dingen te leren vanuit een hunkering naar mooie verhalen, en die  op een eigen manier te vertalen in tekeningen en schilderijen.

     

     

     

     

    De enorme schilderijen van Florentijn de Boer komen tot stand door de bundeling van talloze verfijnde en gedetailleerde zwart-wit tekeningen die flarden uit de (imaginaire) werkelijkheid verbeelden. Ze gebruikt deze ingezoomde fragmenten uit andere vreemde werelden als het magisch realisme, science fictionfilms, graphic novels, kunstboeken, gedichten, die ze over elkaar legt tot nieuwe, gelaagde, Illusionaire verhalen ontstaan. Rijke verhalen die voortkomen uit haar eeuwige honger naar kennis en oog voor details, waarbij haar brein alle kennis absorbeert, opslaat en constant aanvult.

     

    De getekende fragmenten zet ze over op het doek. Zo voegt ze het uiterlijk van het canvas samen met de gelaagde amorfe vormen en creëert levendige, energieke, associatieve, fluïde voorstellingen vol beweging, kleuren en texturen. Florentijn gebruikt haar handen als gereedschap om met oliepastel zowel solide als vloeibare streken aan te brengen op het bewust zichtbaar gehouden ruwe linnen. Zo wordt een nieuw beeld gevormd, een landschap waarin de beweging bevroren is in de tijd. 

     

    Een bijzonderheid aan het werk van Florentijns is dat referenties en associaties met beelden uit de werkelijkheid nauwelijks te maken zijn. De geschilderde illusies zijn een reis voor het oog naar een nieuwe onbekende wereld die we niet in een blik kunnen vangen of bevatten. Kijken betekent zowel letterlijk als figuurlijk, ergens doorheen kijken, iets doorzien, zicht krijgen op iets of iemand. ‘Ons natuurlijke verlangen naar kennis, naar zintuigelijke waarnemingen en transparantie’, zegt Florentijn, ‘ontstaat uit de wil om te weten hoe de wereld in elkaar zit, zoals Aristoteles bijna vijfentwintig eeuwen geleden in zijn Metaphysica Alpha schreef.’ Dat verlangen wordt bij de kijker niet helemaal ingelost. Florentijn speelt niet alleen met transparantie, vormen en gelaagdheid, maar kiest bewust voor grilligheid en ongrijpbaarheid. ‘Ik geef, jullie mogen het afmaken’, zegt ze. Haar werken fascineren mateloos, geven vrijheid tot eigen interpretaties, maar we kunnen er niet geheel vat op krijgen. 

     

    Door bewust het canvas niet geheel te beschilderen geeft ze het werk lucht. ‘Waarom zou je het doek vol schilderen, ik schilder wat nodig is’, zegt ze erover. Tegelijkertijd speelt ze met het medium schilderkunst dat zij als een vrij rigide, bewegingsloos en zich strikt binnen de kaders van een canvas afspelend medium ziet. Haar schilderijen zijn zo gemaakt en geïnstalleerd, dat ze juist refereren aan beweging en verandering; zo rekt ze de ongeschreven regels binnen de schilderkunst wat op.

     

     

     

     

     

     

     

     

  • Nature Calls

    19 jan - 22 feb
    Nature Calls

    NL

    Tijdens de nieuwjaarsreceptie op zondag 19 Januari, luidt Rademakers Gallery het nieuwe jaar in met de opening van de “Nature Calls” expositie. Wij presenteren een groepstentoonstelling van 8 totaal verschillende kunstenaars: zowel jonge vrouwelijke kunstenaars Florentijn de Boer, Joana Schneider, Sebiha Demir en Sophie Steengracht als gerenommeerd kunstenaars Stefan Gross, Tomás Libertiny, Eka Acosta en Jan Koen Lomans. Ondanks de diversiteit in materiaalkeuze en techniek, hebben zij een gemeenschappelijke urgente boodschap: hun roep om aandacht voor de teloorgang van onze natuurlijke habitat en uitputting van onze planeet.

    Vooral jonge kunstenaars zijn zich zeer bewust van deze dreiging en voelen zich persoonlijk gedupeerd door de verwoestende invloed van de mens op de natuur en hun leefomgeving en de consequentie die dit heeft op hun eigen toekomst.

    Zoals Sophie Steengracht, die als geen ander de natuur een hoofdrol geeft in haar schilderijen. Zij heeft zich, mede door haar ontmoetingen met inheemse volkeren tijdens haar reizen door de regenwouden in Peru, verdiept in de mythologie, het magisch realisme, alsmede de transformatie en de verwevenheid van mens en natuur. Haar tekeningen, schilderijen en sculpturen tonen mythische wezens, flora, fauna, de aarde en de lucht.

     

    Florentijn de Boer is opgegroeid op het platteland en schildert volledig op intuïtie, maar gebruikt bijna onbewust de grillige vormen uit de natuur als uitgangspunt voor haar schilderijen. Zij hangt boven de aarde als ware zij Google Maps zelve, zoomt in en schildert intuïtieve details die associaties oproepen met rivierlandschappen en berglandschappen, welke als in een spannend perspectief van boven af zijn gevangen. Florentijn werkt met natuurlijk krijt welke ze met haar handen direct op het ruwe eco-vriendelijke linnen aanbrengt.

     

    Joana Schneider is, net als Florentijn de Boer, een jonge net afgestudeerd vrouwelijk kunstenaar. Joana Schneider voelt zich uitermate betrokken bij de onderwaterwereld, en zij geeft dit vorm middels het hergebruik van achtergelaten visserstouwen en vissersnetten, waar anders vele zeedieren in verstrikt zouden raken. Zij bouwt haar grootschalig en dramatisch ogende kunst op door gebruik te maken van textieltechnieken die diep geworteld liggen in het vakgebied van vissers en netmakers. Deze vertaalt zij middels hedendaagse textieltechnieken naar gezichtsvormen met een krachtige symboliek.

     

    Volgens Stefan Gross is de wereld tegenwoordig een uiterst serieuze plek. In zijn werk verbeeldt hij, op een kleurige manier, het verval van een samenleving gebaseerd op groei. Hij benadert deze problematiek op een geheel eigen wetenschappelijke manier. Als vervanging van de echte natuur ontwikkelde hij een eigen materiaal dat hij nu voornamelijk voor zijn werk gebruikt: ‘olieplastic’. Dit komt voort uit het verven van gerecycled industrieel plastic met klassieke olieverven. Hier bouwt hij zijn prachtige driedimensionale bloemstillevens uit op.

     

    ENG

    During our New Year's reception on Sunday, January 19th, Rademakers Gallery ushers in the new year with the opening of the "Nature Calls" exhibition. We present a group-exhibition of 4 totally different artists: young female artists Florentijn de Boer, Joana Schneider and Sophie Steengracht and renowned artist Stefan Gross. Despite the diversity in choice of materials and technology, they have a common urgent message: their call for attention to the loss of our natural habitat and the exhaustion of our planet.

     

    Young artists in particular are very aware of this threat and feel personally duped by the devastating influence of humans on nature and their living environment and the consequences this has for their own future.

     

    Such as Sophie Steengracht, who gives nature a leading role in her paintings like no other. Partly through her encounters with indigenous peoples during her travels through the rain forests in Peru, she has studied mythology, magical realism, as well as the transformation and intertwining of people and nature. Her drawings, paintings and sculptures show mythical creatures, flora, fauna, the earth and the sky.

     

    Florentijn de Boer grew up in the countryside and paints entirely on intuition, but almost unconsciously uses the capricious forms from nature as the starting point for her paintings. She hangs above the earth as if she were Google Maps herself, zooms in and paints intuitive details that evoke associations with river landscapes and mountain landscapes, which are captured from above in an exciting perspective. Florentijn works with natural oil-sticks  which she applies directly to the rough eco-friendly linen with her hands.

     

    Joana Schneider is, just like Florentijn de Boer, a young, recently graduated female artist. Joana Schneider feels extremely involved with the underwater world, and she shapes this through the reuse of abandoned fishing strings and fishing nets, which would otherwise entrap many marine animals. She builds up her large-scale and dramatic-looking art by using textile techniques that are deeply rooted in the field of fishermen and netmakers. She translates this through contemporary textile techniques into face shapes with a powerful symbolism.

     

    According to Stefan Gross, the world is an extremely serious place nowadays. In his work he depicts, in a colorful way, the decline of a society based on growth. He approaches this problem in his own scientific way. As a replacement for real nature, he developed his own material that he now mainly uses for his work: "oil plastic". This is the result of dyeing recycled industrial plastic with traditional oil paints. Here he builds up his beautiful three-dimensional flower still lifes.